අවනඩුව

වෙහසකර දින ගෙවා
සිතිජ ඉම පසුකරන්
හිරු අවරට යන තෙක්
නොපියවා නොඉවසිලිව
විඩාබර වු නෙත් සඟල‍,
ඈත අහස් ගැබර මත
රෑ අඳුරු දුරු කරන්
සඳ මුදුන් වන තෙක්ම
බලා සිටිනා විට,
සඳ අවුත් නුබ ගැබරේ
අඳුරු වලාවන් ‍රොදකට
මුවා වී සැගව ගොස්

චන්ද්‍ර මඩුලු කොහේ සැඟ වුණා දෝ

සඳ හැංගිලා වලා රොදින් - චන්ද්‍ර මඩුළු නෑ පෙනෙන්නේ
තරු දරුවෝ වැලපෙයි - සඳ නෑ තාමත් එය දන්නේ

ගං ඉවුරේ සුදු වැලි තලා - ගණ අඳුරේ සැඟවෙයි
දිය කෙළිය කිඳුරියෝ - සෝ දුකින් ලතැවෙයි

සඳ එළිය නොමැති මේ - රාත්‍රීන් අඳුරුයි
සේපාලිකා නොපිපෙයි - ලෝකයම නිසලයි

සඳ කොහේද නොදනියි - ඇගේ එළිය නොපෙනෙයි
වලා රොදින් විමසයි - උනුත් දැන් නිහඩයි

මේඝයනි මෙය අසාපන් - විහඟුනේ ගොස් කියාපන්
කවටකම් දැන් ඇතියි - සඳට ගොස් කියාපන්

කවුරුත් මේ ගැන සිතුවද

කීචිබීචි කුරුලු නදින්
ලොවක් අවදි කරත් උදේ
කොහේ සිටද ආවේ කියා
කවුරුත් උන් ගැන හිතුවද

ඈත අහසේ රැය පුරාම
නිසොල්මනේ තනියම සඳ
ලොවම එකළු කලත් යසට
ඇගේ තනියට හිරු ආවද

වැසි වැටිලා ‍වැව් පිරිලා
‍දෝර ගලා වතුර ගියත්
ඒ වැස්සේ වතගොත ගැන
කවුරුත් ඇසුවද වැස්සෙන්

ගං ඇල දොල එකතු වෙලා
කෙත්වතු සරුසරා කලත්
අස්වනු වල එක ඇටයක්
යලි ලැබුණි ද සතුටු සිතින්

සුලං පොදක් සිසිල අරන්
ලොව සැම තැන හමා ගියත්
ඒ සිසිලත් ගෙනා අයුරු
කවුරුත් ඇසුවද සුලගින්

හීරළුවාගේ මරණය

‍වැටක සැඟව
නිසලව සිට
ලඟට ම ආ විට
ඇසිල්ලකින් පැණ
ගෙලටම
නිසල කරවිය
තවත් ජීවිතයක්

මැස්සා

නිදැල්ලේ පියඹපු
විසේකාර මැස්සා
නොදැනුවත්වම
පැටලුණා දැලක
දැඟලුවා විටක
නැගුවා කෙඳිරිය
‍නමුත්,
පිලිසරණක් නැති විය
නිසල විය සිරුර

මගේ සිතුවිලි

සීත මදනල සමඟ යහළුව
මහී දිනිතිය ගැන බලයි
කිමිද ඇලදොල ගං පතුලටම
මින් රළ සමඟින් කෙලි කම් කරයි

පෝය දා අර ඈත අහසේ
පායනා පුන්සඳ ලඟයි
චන්ද්‍ර මඬුලුවල සෞම්‍ය කිරණින්
නැහැවී යලි ඔබ මා ලඟයි

රුවල් ඔරුවක නැගී වරෙකක
ඈත දියඹේ සැරිසරයි
යලිත් සයුරේ නැගෙන රැල්ලක
වැදී වෙරළට ගොඩ බසියි

විහඟ කැල සමඟ එකතුව
උන්ගේ රස රහසක් අසයි
අහස පුරා අර රටා මවමින්
ලිහිණියන් සේ සැරිසරයි

මගේ සිතුවිලි මටත් නොකියා
ලොවේ සැම තැන සැරිසරයි

ලයිලා

නොසිතු වේලාවක
නොපැතූ විලසකට
පැමිණියා අවේලාවක
නොදන්වා කිසිකෙනෙකුට

චණ්ඩ විය ඔබ
රුදුරු විය ඔබ

ඇසිල්ලක පමාවක්
නොඉවසු ඔබ

දයාවක් නොදක්වාම
නපුරු ගතියම පාමින්

අඳුරු කරවිය
අපේ ජීවිත
සුනුවිසුනු විය
අපේම පැතුමන්