චුයින්ගම්

මොකද එකපාරටම මට චුයින්ගම් මතක් වුනේ කියලා ඔයාලා හිතනවා ඇති. මම නම් ජීවිතයටම චුයින්ගම් කාලා නෑ. එක්තරා කාලයක විලාසිතාවක් ලෙස තරුණ පරපුර චුයින්ගම් කෑම කරගෙන ගියා. එයාලා පාරතොටේ ඇවිදින්නෙත් තමන්ගේ එදිනෙදා වැඩකටයුතු කරන්නේත් චුයින්ගම් කන ගමින්. රාජකාරී ස්ථානවලත් චුයින්ගම් හප හපා සිටීම ඒ කාලයේ සුලබ දසුනක් වුණා. ඒ වුණාට ඒක කොච්චර කැත පුරුද්දක්ද? රාජකාරී ස්ථානයකදී රාජකාරී කටයුතු වල නියැලීමින් කාත් එක්ක හරි කතා කරන ගමන් චුයින්ගම් හැපීම නරකම පුරුද්දක් ලෙස තමයි මම නම් දකින්නේ. ඉතා මෑතකදී රාජ්‍ය ආයතනයකදී මම මේ අත්දැකීමට මුහුණ දුන්න නිසා නිසා තමයි මට මේ චුයින්ගම් කෑම ආයෙත් මතක් වුනේ. චුයින්ගම් කෑවට කමක් නැහැ. ඒත් තැනට සුදුසු ලෙස හැසිරීම වැදගත් බව සිහියේ තබා ගන්න එක ඉතා වැදගත් නේ

නව වසරක් උදා වුණා

පිණි බිංදු වැටෙනා මේ උදෑසන
කැකුලු මල් විකසිත වෙලා
හිරු කුමරු වඩිනා තුරු වේලාවට
සුවද විහදුවා මග බලයි

සුලං කෝඩයක් හෙමින් ඇවිදින්
තුරු හිස හෙමිහිට සිඹමින් ඇදෙයි
නීල ගැබ නෙක රටා මවමින්
විහගුන් ගී ගයමින් ඇදෙයි

වී පැදුරෙන් වී හොරෙන් අරගෙන
ගේ කුරුල්ලෝ රස රහසක් කියයි
අඹ ගහේ කොළ අතරේ හැංගී
සුදු රෙදි හොරෙක් හොරැහින් බලයි

අතු අග වියැලුණු කොල බිමට වැටීලා
නව දළු අතු අග පොපියමින් හිඳියි
නව වසරක අරුණළු විද ගෙන
හිරු ලෝකය වෙත එබී බලයි

කිම්ද කාරණා

අහස් ගැබ අඳුරුයි
මිහිමඩල නිහඩයි
කොළ හැලී ගහ කොල ද
වියපත් මිය යයි
ඇල‍දොල ද නොගලයි
විහඟ ගී නොඇසෙයි
මද පවන නොහමයි
කණකොකා හඩලයි

නොකියා ගිය පුතුට

තරුණ ජවය සිත දැඩි කර තබා ගෙන
සිය දිවි නොතකමින් මවු බිම පලමු‍ කොට
දෙපා නැමැද යුතුකම් ඉටු කරන්නට
ගියා පුතුන් රට රැකුමට පෙර මඟට

රුපු අවි නසා ජය කෙහෙලිය නංවාම
කිතු ගොස පැතිරුණා නුඹ ගිය හැම පාර
කළුවර රැයක සඳ අවරට ගිය පැයක
සැඟව ගියේ කොහේ ද පුතු නොකියාම

නෙතඟින් ගැලු කඳුලුත් වියැලිලා අද
දෙපයේ වාරු නැත තව මඟ බලාගෙන
ඉඳිකඩ ගෙපැල වන රොදකින් වසාගෙන
තවමත් මඟ බලයි පුතු එන වේලාවට

රූපය නැතත් නුඹෙ නාමය වැජඹෙනවා
ගුණ නැණ ලබා නුඹ පුතු අද ලොකු වෙනවා
කුසගිණි නිවා දරු පවුලත් සැනහෙනවා
ඒ පින නිසා පුතු මතු නිවනට යනවා

නුඹ දන්නේ නැතුවා

ඈත අහසේ දිදුලන තරුවේ
නුඹට පාළු නැතුවා
එලිය දීදී දැල්වෙන තවත් තරු
නුඹ ලඟම සිටියා

කෙළිදෙලෙන් පසුවෙමින්
උසුළු විසුළු නුඹ
උන් සමඟ පෑවා
තරු පායාලා අඳුර නැසීලා
ලෝකය අවදි වුණා

නුඹට නොදැනුනත් නුඹේ ලඟම
තනි තරුවක් එහි තිබුණා
අඳුරේ සිටි එය කඳුලැලි සැලු බව
නුඹ දන්නේ නැතුවා

අවනඩුව

වෙහසකර දින ගෙවා
සිතිජ ඉම පසුකරන්
හිරු අවරට යන තෙක්
නොපියවා නොඉවසිලිව
විඩාබර වු නෙත් සඟල‍,
ඈත අහස් ගැබර මත
රෑ අඳුරු දුරු කරන්
සඳ මුදුන් වන තෙක්ම
බලා සිටිනා විට,
සඳ අවුත් නුබ ගැබරේ
අඳුරු වලාවන් ‍රොදකට
මුවා වී සැගව ගොස්

චන්ද්‍ර මඩුලු කොහේ සැඟ වුණා දෝ

සඳ හැංගිලා වලා රොදින් - චන්ද්‍ර මඩුළු නෑ පෙනෙන්නේ
තරු දරුවෝ වැලපෙයි - සඳ නෑ තාමත් එය දන්නේ

ගං ඉවුරේ සුදු වැලි තලා - ගණ අඳුරේ සැඟවෙයි
දිය කෙළිය කිඳුරියෝ - සෝ දුකින් ලතැවෙයි

සඳ එළිය නොමැති මේ - රාත්‍රීන් අඳුරුයි
සේපාලිකා නොපිපෙයි - ලෝකයම නිසලයි

සඳ කොහේද නොදනියි - ඇගේ එළිය නොපෙනෙයි
වලා රොදින් විමසයි - උනුත් දැන් නිහඩයි

මේඝයනි මෙය අසාපන් - විහඟුනේ ගොස් කියාපන්
කවටකම් දැන් ඇතියි - සඳට ගොස් කියාපන්