නොකියා ගිය පුතුට

තරුණ ජවය සිත දැඩි කර තබා ගෙන
සිය දිවි නොතකමින් මවු බිම පලමු‍ කොට
දෙපා නැමැද යුතුකම් ඉටු කරන්නට
ගියා පුතුන් රට රැකුමට පෙර මඟට

රුපු අවි නසා ජය කෙහෙලිය නංවාම
කිතු ගොස පැතිරුණා නුඹ ගිය හැම පාර
කළුවර රැයක සඳ අවරට ගිය පැයක
සැඟව ගියේ කොහේ ද පුතු නොකියාම

නෙතඟින් ගැලු කඳුලුත් වියැලිලා අද
දෙපයේ වාරු නැත තව මඟ බලාගෙන
ඉඳිකඩ ගෙපැල වන රොදකින් වසාගෙන
තවමත් මඟ බලයි පුතු එන වේලාවට

රූපය නැතත් නුඹෙ නාමය වැජඹෙනවා
ගුණ නැණ ලබා නුඹ පුතු අද ලොකු වෙනවා
කුසගිණි නිවා දරු පවුලත් සැනහෙනවා
ඒ පින නිසා පුතු මතු නිවනට යනවා

නුඹ දන්නේ නැතුවා

ඈත අහසේ දිදුලන තරුවේ
නුඹට පාළු නැතුවා
එලිය දීදී දැල්වෙන තවත් තරු
නුඹ ලඟම සිටියා

කෙළිදෙලෙන් පසුවෙමින්
උසුළු විසුළු නුඹ
උන් සමඟ පෑවා
තරු පායාලා අඳුර නැසීලා
ලෝකය අවදි වුණා

නුඹට නොදැනුනත් නුඹේ ලඟම
තනි තරුවක් එහි තිබුණා
අඳුරේ සිටි එය කඳුලැලි සැලු බව
නුඹ දන්නේ නැතුවා

අවනඩුව

වෙහසකර දින ගෙවා
සිතිජ ඉම පසුකරන්
හිරු අවරට යන තෙක්
නොපියවා නොඉවසිලිව
විඩාබර වු නෙත් සඟල‍,
ඈත අහස් ගැබර මත
රෑ අඳුරු දුරු කරන්
සඳ මුදුන් වන තෙක්ම
බලා සිටිනා විට,
සඳ අවුත් නුබ ගැබරේ
අඳුරු වලාවන් ‍රොදකට
මුවා වී සැගව ගොස්

චන්ද්‍ර මඩුලු කොහේ සැඟ වුණා දෝ

සඳ හැංගිලා වලා රොදින් - චන්ද්‍ර මඩුළු නෑ පෙනෙන්නේ
තරු දරුවෝ වැලපෙයි - සඳ නෑ තාමත් එය දන්නේ

ගං ඉවුරේ සුදු වැලි තලා - ගණ අඳුරේ සැඟවෙයි
දිය කෙළිය කිඳුරියෝ - සෝ දුකින් ලතැවෙයි

සඳ එළිය නොමැති මේ - රාත්‍රීන් අඳුරුයි
සේපාලිකා නොපිපෙයි - ලෝකයම නිසලයි

සඳ කොහේද නොදනියි - ඇගේ එළිය නොපෙනෙයි
වලා රොදින් විමසයි - උනුත් දැන් නිහඩයි

මේඝයනි මෙය අසාපන් - විහඟුනේ ගොස් කියාපන්
කවටකම් දැන් ඇතියි - සඳට ගොස් කියාපන්

කවුරුත් මේ ගැන සිතුවද

කීචිබීචි කුරුලු නදින්
ලොවක් අවදි කරත් උදේ
කොහේ සිටද ආවේ කියා
කවුරුත් උන් ගැන හිතුවද

ඈත අහසේ රැය පුරාම
නිසොල්මනේ තනියම සඳ
ලොවම එකළු කලත් යසට
ඇගේ තනියට හිරු ආවද

වැසි වැටිලා ‍වැව් පිරිලා
‍දෝර ගලා වතුර ගියත්
ඒ වැස්සේ වතගොත ගැන
කවුරුත් ඇසුවද වැස්සෙන්

ගං ඇල දොල එකතු වෙලා
කෙත්වතු සරුසරා කලත්
අස්වනු වල එක ඇටයක්
යලි ලැබුණි ද සතුටු සිතින්

සුලං පොදක් සිසිල අරන්
ලොව සැම තැන හමා ගියත්
ඒ සිසිලත් ගෙනා අයුරු
කවුරුත් ඇසුවද සුලගින්

හීරළුවාගේ මරණය

‍වැටක සැඟව
නිසලව සිට
ලඟට ම ආ විට
ඇසිල්ලකින් පැණ
ගෙලටම
නිසල කරවිය
තවත් ජීවිතයක්

මැස්සා

නිදැල්ලේ පියඹපු
විසේකාර මැස්සා
නොදැනුවත්වම
පැටලුණා දැලක
දැඟලුවා විටක
නැගුවා කෙඳිරිය
‍නමුත්,
පිලිසරණක් නැති විය
නිසල විය සිරුර